rants from the global south

DAY1

2008-09-04T23:53:00.000-07:00

My first night in Maastricht was a disaster.

I rode a cab from the airport not knowing that Maastricht was miles away (boy! that's a big lesson in geography).
I didn’t get to find my house right away (even if the cab has gps already).
I have felt the ever-elusive feeling of panic (I rarely panic…it’s not one of the major softwares God gave me).

When I finally reached my dorm, I cried.
I haven’t cried for a long, long time.
I have never felt so alone, so exhausted.
It got me thinking…why am I doing this? Of course, the answer didn’t came after a few weeks, (I know, which got you thinking that I have been wondering this foreign city directionless, and yes I was…but not anymore) as I sat down inside my class, listening to the tutor (they don’t call them lecturer here) God made me realize that I am already living one of my wishes, one of the things that I prayed so hard about.

It was over-whelming, suddenly I get to realized why I am there (or here).
It gave me a sense of reason.
It brought back the same feeling I have when I was in my country.
Suddenly, I am no longer lost.
No longer exhausted.

Yes, I do miss my life in the Philippines, my family, my friends, my students, chuck and all the things that Manila has, but for now I must admit that being here is worth all the troubles not because its for free and it somehow open doors to the limitless possibility of learning, but because I got back the one thing that I have lost for quite sometime…

And what is that?

It’s for me to know and for you to find out ;)

dalagang pilipina

2008-04-14T09:06:00.000-07:00

Ano ba ang problema ng mga ‘normal’ na babae ngayon?

Ang kukulit! Nuknukan.

Tuwing na lang lalabas ako walang palya meron talagang ‘encounter’ sa kanila.

Kung hidni sila nuknukan ng bagal kumilos (e.g nasa unahan mo sila at kapag nag lakad parang lahat ng lugar ay tourist spot…walang sense of urgencym, napakababagal, tapos paminsa may mga biglaan pang hinto na akala mo ba biglang natauhan...) o di kaya naman e siksik-liglig na maaarte! Alam mo yung arte na hindi mo ‘ma-deadma’ dahil humihiyaw ang kaartehan nila? Parang nag mu music video sa mga tuktok o isip nila?

Parang feeling nila nakatingin lahat ng tao sa kanila…

Parati na lang! Hindi ko nga alam kung ako na yung may diprensya eh…eto ang mga listahan ng mga kinabwibwisitan kong gawain ng mga ‘dalagang pilipina’-

*Racer back. Okay lang naman mag racer back malaya naman ang bansa natin. Pero! paki secure lang na di nakakadiri yung mga likod nyo.
Mag hilod kayo!
Parang may mga tipak pa ng libag at maliliit na di ko alam kung taghiyawat ba ang tawag mo dun, parang mga maliliit na bumps na ewan ko ba.
Basta eeewww!

*Yum Yum Shorts. Mga shorts nag a-panty na.
Hoy! Kung mukhang ‘puno’ yang legs mo o ikaw mismo tigil-tigilan mo nga ang pag susuot nyan (yes, friends pwedeng mukhang puno ang tao, imagine… maduming pag ka brown or brown na madumi…di mo pa rin ma imagine, punta kang Robinson’s Place Manila, hanapin mo yung mga babaeng small time na kasama ng mga kano…yung morena na madumi na parang agaw putik na yung kulay?)
Malungkot pa nito, minsan yung tuhod nila ‘well defined’ para bang nag penitensya sa Quiapo, parang nag lakad ng paluhod for three days. Napaka itim!
Eto pa, ‘mababa ang ulap’ yung likod ng hita nila o yung kuyukot na tinatawag ay napaka itim…parang di inaabot ng hilod.
At sila ang may mga karapatang mag yum yum shorts. Ano ba?!
At kung mamalasin ka pa…Hala! May libreng kamot pa sila? Nooooooooooooo!

*Tiara. Bakit? Prinsesa ka? Ng? Anong tribu? Baka di mo alam na ang tiara mo ay simbulo ng ‘inequality’?
Yung fact na gumagamit ka ng accessory na pakiramdam mo e nagiging cute ka pero di mo alam ang social significance nito…tanggalin mo yan, baka pag natanaw kita sabunutan kita, yung mapupunit yung balat ng ulo mo.

*Hooker Shoes. Hooker ka ba?
Ano bang meron sa takong?
Etong si Carrie Bradshaw kasi may kulto eh…pero ang point ay mag kaka migraine ka, sasakit ang likod mo at kalahati ng pagod mo ay galing sa pag tatakong mo…baket mo pa rin ginagawa?
Akala mo ba talaga gumaganda ka?
Huy! Ako na ang nag sasabi…Hindi.

*Langis. Bakit? I pi-prito ka?

Madami pa akong sasabihin pero napapagod na ako. Napakalaking effort ng pag rereklamo. Dapat dito sinusuwelduhan ko ang sarili ko =)

Mag kakape muna ako.

Bukas ulit.

tsk.tsk.tsk.

2008-04-14T00:42:00.000-07:00

kung akala mo na ma e encourage ka sa blog na ito. nagkakamali ka. kung gusto mong wag masira ang araw mo, mabuti pang ilipat mo na yung page ng computer/laptop mo. ang blog na ito ay punong puno lang ng reklamo.
iinit lang ang ulo mo =)

bakit naman ako mag ba blog ng puro reklamo?

bakit hindi?!

kung yung ibang blogger nga eh nag ba- blog ng tungkol sa ginawa nilang 'pointless' sa mag hapon, gaya ng mag stroll sa mall, nakita na nila yung dream sneakers nila, and pangrap nilang 'klase ng relationship' at iba pang kababawan (wag kang magalit...blog ko ito, AKIN, kung ano ang nakalagay dito opinyon ko, kung gusto mong mag reklamo... dalawa lang yan, sa presinto o mag blog ka din!), o di kaya ay tungkol sa flavor (flavor nga ba yung tawag dun?...pasensya na taga globl south nga eh!) ng starbucks na kape na ininom nila, pati nga yung size nakalagay e, or worst kung ano ang ginawang 'injustice' sa kanila ng mundo, gaya ng bakit wala silang ipod?, bakit (insert phone model here) lang ang telepono nila?, bakit 4'11 lang sila? at iba pang mga reklamo na nasa mukha naman na ang sagot pero nag tatanga tanghan sila.

tapos ako...ako pa ang hindi pwede mag blog?

don't think so!

wag kayong unfair.

ulit, ang blog na ito ay di makakatulong sa iyo. di ka ma e encourage, di ka matatawa, di ka ma i inspire and thus would only make you feel bad about everything and anything =)

the good news is, this is my outlet =) a place where i can flush my frustration, depression, angst, heartaches and anxieties =)

i desperately need something like this.